Nationaal Park Lake Manyara, Tanzania

Wanneer ik de 7 eleven winkel binnenstap, weet ik wat ik kan verwachten: reguliere voedselmerken en pure gemak. Ik ga recht naar de koeler, pak een blikje cola en ga naar de chocoladereepsectie op zoek naar dat essentiële zakje Peanut MnM's. Laatste stop - de balie, ik betaal en ik ben klaar. Maar ben ik dat echt? Is er een twee voor één aanbieding op het blikje cola of een nieuwe reeks MnM's waar ik nog niet van heb gehoord?

Misschien moet ik teruggaan en het uitzoeken.

Gekwalificeerd als het 7 eleven convenience National Park, is Lake Manyara jarenlang aan het begin of einde van een safari. De veronderstelling is dat het slechts een incheck-incheckuit park is voordat de grotere attracties zoals Serengeti en Ngorongoro het podium betreden. Lake Manyara is zeker niet het grootste hoogtepunt in de Northern Circuit en misschien zal het dat nooit worden. Maar één ding is zeker: het Park verdient meer tijd en toewijding van elke safari-ganger. Het heeft zeker meer te bieden dan alleen gemak en een glimp van dieren.

Bij het vertrek vanuit Arusha op vrijdagmiddag, komen we rond 16.00 uur aan bij de ingang van het Park en terwijl ik wacht tot mijn partner de parkvergoedingen betaalt en verwerkt, loop ik rond en val ik op in mijn werkkleding tussen een kaki brigade. Terwijl gidsen het Park verlaten voor de dag, stappen safari-gangers moe uit hun voertuig voor een rekoefening en om hun kostbare lange lenzen af te stoffen.

Slechts een paar maanden eerder had ik Lake Manyara voor de eerste keer bezocht. Ik geef toe dat ik genoot van de halve dag durende reis rond het Park, maar ik vertrok niet vervuld. Deze tweede reis was anders, we hadden tijd over.

Direct achter de poort van het Park staan reusachtige vijgen- en mahoniestruiken prachtig in hun grondwaterbos. Deze magnifieke beesten putten hun voeding uit de ondergrondse bronnen, die continu worden aangevuld vanuit de kraterhellingen direct boven het Manyara-bekken.

Naarmate het groene, weelderige bos dunner wordt, geeft het plaats aan de uitgestrekte overstromingsvlakten, en naar het zuiden het typische Afrikaanse ansichtkaartlandschap, de Acacia-bossen. Nijlpaarden camoufleren zich in grote modderpoelen die langs de overstromingsvlakte verspreid zijn, terwijl giraffen optimaal gebruikmaken van het open gebied om te grazen op het lange gras.

Zigzaggend langs de kust kronkelt de weg in en uit de verschillende omgevingen, maar rechts van ons leidt de ongelooflijke Rift Valley-helling ons naar onze bestemming. De helling, gekarakteriseerd door vaste kruiden en onderscheiden door baobab-bomen, is doorkruist door spectaculaire kloven waaruit het hele jaar door rivieren stromen.

Bij het bereiken van de meest zuidelijke punt van het Park vinden we onze accommodatie voor de komende paar dagen, And Beyond’s Lake Manyara Tree Lodge . Het is niet meteen duidelijk waar de lodge zich bevindt. Genesteld in dicht bos tussen de oever van het meer en de helling; de lodge is goed gepositioneerd om de rijkdom aan habitats van het Park te verkennen terwijl het truly privé blijft.

Terwijl we het zandpad lopen, begroet het warme personeel van de lodge ons met verfrissingen en koude handdoeken. Ze nemen ons mee naar het hoofdgebied, een ruime, split-level woonkamer en eetkamer met hoge rieten daken die meteen een gevoel van ruimte creëert, terwijl de warme houten interieurs en bescheiden banken gezellige hoeken creëren.

De boomhuisstijl suites in de lodge laten de bush naar je toe komen met grote open ramen en een privé veranda. Het is echter het vrijstaande bad en de buitendouche beiden met uitzicht op het loofrijke bladerdak die de ervaring van deze suites compleet maken.

De luxe gaat verder naar de eettafel met het diner dat wordt geserveerd in het open buitengebied, omheind door oude bosbomen en verlicht met een overvloed aan orkaanlampen. Een chef-kok bereidt versgebakken Nann-brood in een traditionele oven, dat dan wordt geserveerd met een heerlijke lamscurry. Het diner is het begin van enkele van de meest heerlijke gerechten die ons tijdens ons verblijf begroeten.

In de komende twee dagen nemen we de tijd om de verschillende hoekjes van het Park te verkennen. Afwezig van onze safari zijn de beroemde boomklimmende leeuwen van het Park, maar onze tevredenheid over dieren wordt in grote mate gecompenseerd door de diversiteit van dieren in het Park te midden van een ongelooflijk prachtige landschap.

Een relatief klein Nationaal Park, Lake Manyara beslaat 329 km2, met het meer dat een ongelooflijke 231 km2 beslaat. Hoewel het overstroomd wordt met grote groepen bavianen, herbergt het meer en de omgeving een aantal herbivoren zoals nijlpaarden, impala, olifanten, gnoes, buffels, wrattenzwijnen en giraffen.

Het Park biedt ook opwindende kansen voor ornithologen die geïnteresseerd zijn in het bekijken en observeren van meer dan 300 trekvogels, waaronder flamingo's, langkruidadelaars en grijsgekofte ijsvogels. Spectaculaire zwermen watervogels zijn vaak aanwezig, soms broedend. Witte pelikanen, geelbekooievaars, ibissen en witte nek-kormoranen zijn ook gebruikelijk. Ten minste 44 soorten diurnale roofvogels komen voor, waaronder palmnootgier en Ayre's havik.

Roze vlekken zijn verspreid langs de oever van de meer en scheiden weelderig groen gras van de blauwgrijze wateren van het meer. Duizenden flamingo's zijn ook naar Lake Manyara gekomen om zich tegoed te doen aan het alkalische water. Ongetwijfeld een prachtige locatie, zetten we de motor van de auto uit om naar het gedempte gegak van de flamingo's te luisteren, vergezeld van af en toe hoge fluittonen uit de verte.

Maar het vogelleven eindigt daar niet. Terwijl we verder naar het zuiden gaan, begroet een paar mannelijke struisvogels ons vanachter het voertuig, rennend naast het, wat me in staat stelt mijn camera te pakken en een foto van deze verbazingwekkende vogels te maken. We wachten een tijdje om te zien hoe het paar naar het meer gaat. Ze blijven het grootste deel van de avond in ons zicht en worden uiteindelijk twee kleine zwarte stippen aan de horizon.

Naarmate de middaghitte nadert, zoeken dieren schuilplaats in de schaduw en we keren terug naar de lodge om onze eigen te zoeken. Ontspannen in onze kamer schaduwt het kalmerende oude mahoniebos de kamer van de harde Afrikaanse zon maar laat een zacht gevlekt licht binnenstromen.

Ik val in een zware slaap, maar al snel wordt het bos wakker in de late namiddag en ik met het. Vervetapen en bavianen springen van boom tot boom, luidroepend naar elkaar terwijl ze hun eigen territorium verdedigen. Donder is te horen in de verte, door de bomen heen en richting het meer. Het is een teken dat we moeten opstaan en weer op verkenning uitgaan.

We besluiten verder naar het zuiden langs de oever van het meer te gaan en weg van andere sluimerende safari-voertuigen. De lodge heeft ons voorzien van een genereuze hoeveelheid drankjes en snacks, zodat we de tijd kunnen nemen om de ware essentie van dit gebied te absorberen.

De zon begint achter de magnifieke Rift Valley-helling onder te gaan, waardoor een fenomenaal avondlicht over het meer ontstaat. Donderwolken stijgen steeds hoger in een diepblauwe lucht. Eindelijk raakt een zachte regenbui de grond aan de verre rand van het meer, terwijl bliksemschichten sporadisch ontstaan.

We kijken naar de storm die langs het meer beweegt vanaf de motorkap van onze auto, met een koud biertje in de hand en een gevoel van vrijheid en kalmte. Zebra's, gnoes en buffels zijn in de verte te horen en te zien.

Ernest Hemingway zei ooit dat Lake Manyara het “mooiste (meer) in Afrika” was en daar moet ik mee instemmen. Lake Manyara heeft me geleerd geduldig te zijn en heeft me laten zien dat Nationale parken niet alleen over het spotten van dieren gaan. Deze plek gaat over de tijd nemen om de ongelooflijk mooie en diverse landschappen te waarderen die zijn gevormd in deze kleine maar unieke hoek van Tanzania. De dieren zijn slechts een decoratie, en met of zonder hen ben ik van plan hier weer terug te keren.