De Grote Serengeti Migratie

De grote Migratie van de Serengeti wordt beschouwd als een van 'De Tien Wonderen van de Natuurlijke Wereld' en een van de beste evenementen in Tanzania om te getuigen. Een werkelijk inspirerende spectacle van leven in een uitgestrekt ecosysteem dat wordt beheerst door regenval en de drang naar overleving onder de herbivoren van de Serengeti-vlaktes.

De nederige leider van de migratie is de Wildebeest, bekend om zijn gebrek aan intelligentie, wat hem de tedere bijnaam 'clown van de vlaktes' heeft opgeleverd. Ter verdediging, de Wildebeest is een succesvolle teamspeler en als een sociaal herbivoor bereikt hij tot 1,5 miljoen in aantal als onderdeel van de migratie. Zijn intelligentie en vermogen om te overleven in zo'n barre omgeving als de Oost-Afrikaanse bush ligt in zijn kracht in getallen - een super-herde in de schijnbaar nooit eindigende cirkel van het leven van de Serengeti.

Vergezeld door 200.000 zebra's, 350.000 gazellen en 12.000 elanden, circuleert dit vreemde wonder van de natuurlijke wereld de Serengeti National Park in Tanzania en de Masai Mara Game Reserve in Kenia, zijn pad bepaald door regenval en de resulterende groei van gras op de vlaktes. Er is geen begin of einde aan hun reis; slechts een onophoudelijke reeks van leven en dood. Het enige begin is het moment van geboorte en het enige einde is de dood - die alleen te gemakkelijk kan komen tijdens de migratie.

De precieze timing van de migratie is geheel afhankelijk van de regenvalpatronen elk jaar. Evenmin is het beperkt tot het niet-afgebakende Nationale Park, en stroomt het naadloos door in de omliggende Game Reserves. Tussen januari en maart bieden het Ngorongoro Conservation Area en Maswa Game Reserve, ten zuidoosten van de Serengeti, onderdak tijdens wat het korte droogseizoen is, dankzij de talrijke rivieren en lentegroei van gras, wat een kans biedt voor de Wildebeest om te rusten en te baren. Tot 400.000 kalveren worden geboren in een gesynchroniseerde geboorte binnen slechts twee tot drie weken van elkaar! Geen wonder dat deze periode een ware feestmaaltijd voor alle meelevende roofdieren presenteert - en de eerste uitdaging in het leven van de wildebeest - met honderden hyena's en leeuwen verspreid over dit gebied die hun kansen nemen met een potentiële overvloed aan kwetsbare pasgeborenen.

In april begint de Wildebeest aan hun reis, zich massaal voortbewegend, hoofd aan staart, naar het noorden in het Nationale Park en passerend door het populaire centrale gebied van het park bij Seronera. Dit is ook de tijd van de jaarlijkse bronstijd, en het begin van de draagtijd (acht en een half maanden) van de kalveren van het volgende jaar. In mei arriveert het regenseizoen en brengt zware neerslag naar het westen van het park. Kort daarna bedekt de vruchtbare vlaktes een zware dekking van gras die de migratie naar het westen trekt. De Western Corridor, inclusief de Grumeti Game Reserve en Ikorongo Game Reserve, herbergt de meerderheid van de migratie door juni, en biedt het Game een kans om hun kracht op te bouwen voor de reis die voor hen ligt.

Van hieruit gaat de migratie weer naar het noorden, door het park en richting de Keniaanse grens waar het in juli zal aankomen. Vanaf dit punt neemt de migratie een van zijn meest spectaculaire en dodelijke vooruitgangen aan: - de rivieroversteken; in de Serengeti de Mbalangeti en Grumeti rivieren, en in Kenia, de meest beroemde oversteking; de Mara rivier. Het grootste deel van het jaar zijn deze rivieren relatief rustig en vaak droog, maar komen de regens, worden ze gewelddadige stromen die belangrijke obstakels vormen voor de voortgang van de wildebeest. De migratie arriveert bij de Mara-rivier in hun tienduizenden en verzamelen, wachtend om over te steken. Het resultaat is wereldwijd getoond in talloze natuurdocumentaires en is werkelijk een indrukwekkend schouwspel van de dodelijke realiteit waarmee deze migratie wordt geconfronteerd. Veel volwassenen en kalveren gaan verloren door krokodil- en leeuwenaanvallen, verdrinken of worden verpletterd door de kudde en kalveren raken regelmatig gescheiden van hun moeders aan de verkeerde kant van de rivier, wat resulteert in weinig hoop voor hun overleving. Hoewel zo'n tragische horde in de migratie een ramp voor de wildebeest lijkt, vertegenwoordigen de doden slechts een handvol van de honderdduizenden kalveren die elk jaar worden geboren. Zonder een bepaalde mate van natuurlijke mortaliteit, zou de wildebeestpopulatie uit de hand kunnen lopen en de balans van dit uitgestrekte ecosysteem totaal kunnen veranderen waar ze een leidende rol in spelen.