Wielka Migracja Serengeti

Wielka migracja Serengeti jest uważana za jeden z 'Dziesięciu cudów naturalnego świata' i jedno z najlepszych wydarzeń w Tanzanii, które warto zobaczyć. To naprawdę zapierający dech w piersiach spektakl życia w rozległym ekosystemie rządzonym przez opady deszczu i instynkt przetrwania wśród roślinożerców równin Serengeti.

Pokornym liderem migracji jest gnu, znane z braku inteligencji, co zapracowało mu na czułe przezwisko 'klaun równin'. W obronie gnu, jest ono skutecznym graczem zespołowym i jako towarzyski roślinożerca osiąga liczby sięgające do 1,5 miliona w ramach migracji. Jego inteligencja i zdolność do przetrwania w tak trudnym środowisku jak wschodnioafrykański busz leży w jego sile w liczbach - super-stado w pozornie niekończącym się kręgu życia Serengeti.

W towarzystwie 200 000 zebra, 350 000 gazeli i 12 000 elandów, ten dziwny cud naturalnego świata krąży Parkiem Narodowym Serengeti w Tanzanii i Rezerwatem Gier Masai Mara w Kenii, którego ścieżka wytyczona jest przez opady deszczu i wynikający z tego wzrost traw na równinach. Nie ma początku ani końca ich podróży; jedynie nieustanna sekwencja życia i śmierci. Jedynym początkiem jest moment narodzin, a jedynym zakończeniem jest śmierć - która może nadejść zbyt łatwo w migracji.

Dokładny czas migracji jest całkowicie uzależniony od wzorców opadów każdego roku. Nie jest ona również ograniczona do ogrodzonego Parku Narodowego, a zamiast tego płynnie przemieszcza się do okolicznych rezerwatów gier. Między styczniem a marcem obszar Konsorcjum Ngorongoro i Rezerwat Gier Maswa, na południowy wschód od Serengeti oferuje schronienie podczas krótkiego sezonu suchego dzięki licznym rzekom i wiosennym trawom, dając gnu możliwość odpoczynku i rodzenia. Do 400 000 cielaków rodzi się w zsynchronizowanym rodzeniu w ciągu zaledwie dwóch do trzech tygodni! Nic dziwnego, że ten okres stanowi prawdziwą ucztę dla towarzyszących drapieżników - i pierwszy sprawdzian w życiu gnu - gdy setki hien i lwów rozsiane po tym obszarze wykorzystują swoje szanse na potencjalne bogactwo bezbronnych noworodków.

W kwietniu gnu rozpoczyna swoją podróż, poruszając się masowo, głowa w ogon, na północ do Parku Narodowego i przechodząc przez popularny centralny obszar parku w Seronerze. To również czas corocznego rui i początku okresu ciąży (osiem i pół miesiąca) przyszłych cielaków. W maju nadchodzi sezon deszczowy, przynosząc intensywne opady na zachodzie parku. Wkrótce potem żyzne równiny pokrywają się gęstą warstwą trawy, przyciągając migrację na zachód. Zachodni Korytarz, w tym Rezerwat Gier Grumeti i Rezerwat Gier Ikorongo, gości większość migracji do czerwca, oferując zwierzętom szansę na nabranie sił przed nadchodzącą podróżą.

Stąd migracja kieruje się ponownie na północ, przez park w kierunku granicy z Kenią, gdzie dotrze do lipca. To z tego miejsca migracja przyjmuje jeden z najbardziej spektakularnych i śmiertelnych postępów: - przeprawy przez rzeki; w Serengeti rzeki Mbalangeti i Grumeti, a w Kenii, najsłynniejsza przeprawa; rzeka Mara. Przez większość roku te rzeki są stosunkowo spokojne i często suche, ale gdy przychodzi deszcz, stają się gwałtownymi rzeka, które stanowią poważne przeszkody dla postępu gnu. Migracja dociera do rzeki Mara w dziesiątkach tysięcy i gromadzi się, czekając na przeprawę. Efekt ten był pokazywany na całym świecie w licznych dokumentach przyrodniczych i jest naprawdę wspaniałym pokazem śmiertelnej rzeczywistości, z jaką zmaga się ta migracja. Wielu dorosłych i cielaków ginie w atakach krokodyli i lwów, tonąc lub gniecionych przez stado, a cielaki regularnie oddzielają się od matek po niewłaściwej stronie rzeki, co równoznaczne jest z niewielkimi szansami na ich przetrwanie. Chociaż taka tragiczna przeszkoda w migracji może wydawać się katastrofą dla gnu, zgony te reprezentują jedynie garstkę z setek tysięcy cielaków narodzonych każdego roku. Bez pewnej naturalnej śmiertelności populacja gnu mogłaby wymknąć się spod kontroli i całkowicie zmienić równowagę tego rozległego ekosystemu, w którym odgrywają one kluczową rolę.