Park Narodowy Jeziora Manyara, Tanzania

Wchodząc do sklepu 7 eleven, wiem, czego się spodziewać, popularne marki żywności i czysta wygoda. Kieruję się prosto do lodówki, wybieram puszkę coli i idę w stronę sekcji czekoladowych batonów, szukając tej niezbędnej paczki orzeszków MnM's. Ostatni przystanek - lada, płacę i to wszystko. Ale czy na pewno? Czy jest promocja 2 w cenie 1 na puszkę coli albo nowa linia MnM's, o której jeszcze nie słyszałem?

Może powinienem wrócić i się dowiedzieć.

Uznawane za 7 eleven convenience National Park, od lat jezioro Manyara jest zazwyczaj wstawiane na początku lub na końcu safari. safari. Zakłada się, że jest to tylko park do odprawy przed większymi atrakcjami, takimi jak Serengeti i Ngorongoro . Jezioro Manyara z pewnością nie jest główną atrakcją Północnego Kręgu i może nigdy nią nie będzie. Ale jedna rzecz jest pewna; Park wymaga więcej czasu i zaangażowania od każdego uczestnika safari. Zdecydowanie ma więcej do zaoferowania niż tylko wygodę i przelotny rzut oka na zwierzęta.

Wyruszając z Arusha późnym piątkowym popołudniem, docieramy do wejścia do Parku około godziny 16:00, a gdy czekam na mojego partnera, aby zapłacił i załatwił opłaty za park, przechadzam się, wyróżniając się w moich roboczych ubraniach wśród khaki brygady. Gdy przewodnicy odprawiają się z Parku na dzień, goście safari zmęczeni wysiadają z pojazdów, aby się rozciągnąć i otrzepać swoje cenne długie obiektywy.

Tylko kilka miesięcy wcześniej podróżowałem do jeziora Manyara po raz pierwszy. Przyznaję, że cieszyłem się półdniową podróżą po Parku, ale nie wyszedłem z niej spełniony. Ta druga podróż była inna, mieliśmy czas.

Natychmiast za bramą Parku, olbrzymie drzewa figowe i mahoniowe stoją wspaniale w swoim leśnym ujęciu wód gruntowych. Te wspaniałe olbrzymy czerpią pokarm z podziemnych źródeł, które są nieprzerwanie uzupełniane z kraterowych wyżyn bezpośrednio nad basenem Manyara.

Gdy zielony, bujny las przerzedza się, ustępuje miejsca rozległym terenów zalewowych, a na południu typowy afrykański krajobraz pocztówkowy, lasy akacjowe. Hipopotamy kamuflują się w dużych błotnistych kałużach rozsianych wzdłuż zalewowego obszaru, podczas gdy żyrafy korzystają z otwartej przestrzeni, aby paść na długich trawach.

Zigzagując wzdłuż brzegu, droga meandruje przez różne środowiska, ale po prawej stronie niewiarygodne wzniesienie Rowu Wschodniego prowadzi nas do celu. Twarz wzniesienia, charakteryzująca się trwałymi ziołami i wyróżniająca się drzewami baobab, przepoławiana jest przez spektakularne wąwozy, z których rzeki płyną prawie przez cały rok.

Docierając do najbardziej południowego krańca Parku, znajdujemy nasze zakwaterowanie na następne kilka dni, Lake Manyara Tree Lodge And Beyond. Lake Manyara Tree Lodge . Nie od razu widać, gdzie znajduje się lodge. Ukryty w gęstym lesie między brzegiem jeziora a wzniesieniem, lodge jest dobrze usytuowany, aby badać bogactwo habitatu Parku, a jednocześnie pozostaje naprawdę prywatny.

Gdy idziemy piaszczystą ścieżką, ciepły personel lodge wita nas napojami i zimnymi ręcznikami. Zabierają nas do głównego obszaru, rozległej, dwupoziomowej jadalni i salonu z wysokimi strzechą sufitami, co tworzy natychmiastowe poczucie przestrzeni, podczas gdy jego ciepłe drewniane wnętrza i stonowane sofy rzeźbią przytulne kąty.

Stylowe apartamenty w lodge pozwalają wnętrzu buszu dotrzeć do ciebie dzięki dużym otwartym oknom i prywatnemu tarasowi. Jednak to wolnostojąca wanna i prysznic na świeżym powietrzu, obie z widokiem bezpośrednio na liściastą koronę drzew, dopełniają doświadczenia tych apartamentów.

Luksus rozciąga się na stół jadalny z kolacją serwowaną na świeżym powietrzu, otoczonym starymi drzewami leśnymi i oświetlonym abundancją lamp huraganowych. Kucharz przygotowuje świeżo pieczony chleb Nann w tradycyjnej piekarni, który następnie podawany jest z pysznym curry z jagnięciny. Kolacja to początek niektórych z najbardziej wykwintnych potraw, które powitają nas podczas naszego pobytu.

W ciągu następnych dwóch dni poświęcamy czas na eksplorację różnych zakątków Parku. Na naszym safari nie ma słynnych lwów wspinających się na drzewa, ale nasze zadowolenie z obecności zwierząt w dużym stopniu rekompensuje różnorodność zwierząt w Parku, usytuowanych w niesamowicie urzekającym krajobrazie.

Stosunkowo mały Park Narodowy, jezioro Manyara zajmuje 329 km², z jeziorem zajmującym niesamowite 231 km². Pomimo dużych stad pawianów, jezioro i jego okolice zamieszkuje wiele roślinożerców, takich jak hipopotamy, impale, słonie, gnu, bawoły, dziki i żyrafy.

Park oferuje również ekscytujące możliwości dla ornitologów pragnących oglądać i obserwować ponad 300 ptaków wędrownych, w tym flamingi, orły o długich grzywach i zimorodki o szarych głowach. Spektakularne stada ptaków wodnych są często obecne, czasami rozmnażają się. Białe pelikany, bociany z żółtymi dziobami, ibis oraz kormorany z białymi szyjami są również powszechne. Co najmniej 44 gatunki dziennych ptaków drapieżnych występują, w tym sępy z orzechami palmowymi i jastrzębie Ayre'a.

Różowe plamki rozrzucone wzdłuż brzegu oddzielają bujną zieloną trawę od błękitno-szarych wód jeziora. Tysiące flamingów również przybyły do jeziora Manyara, aby żerować w jego alkalicznych wodach. Niewątpliwie piękne miejsce, wyłączamy silnik samochodu, aby wsłuchać się w stłumione gęganie flamingów, z od czasu do czasu wysokimi, przenikliwymi gwizdami niosącymi się z daleka.

Ale życie ptaków na tym się nie kończy. Gdy kierujemy się dalej na południe, para samców strusi wita nas zza pojazdu, w końcu biegnąc obok niego, pozwalając mi chwycić aparat i zrobić zdjęcie tych zdumiewających ptaków. Czekamy chwilę, aby obserwować, jak para zmierza w stronę jeziora. Zostają w naszym zasięgu przez większość wieczoru, ostatecznie stając się dwiema małymi czarnymi plamkami na horyzoncie.

Gdy zbliża się pora popołudniowego upału, zwierzęta szukają schronienia w cieniu, a my wracamy do lodge, aby znaleźć nasze własne. Relaksując się w naszym pokoju, uspokajający starożytny las mahoniowy osłania pokój przed surowym afrykańskim słońcem, ale pozwala na delikatne, cętki światła, aby wpłynęły do środka.

Zasypiam mocno, ale wkrótce las budzi się pod koniec popołudnia, a ja wraz z nim. Małpy vervet i pawiany skaczą z drzewa na drzewo, głośno krzycząc do siebie w obronie swojego terytorium. Grzmoty można usłyszeć w oddali, przez drzewa, w kierunku jeziora. To znak, że musimy wstać i znów eksplorować.

Postanawiamy udać się dalej na południe wzdłuż brzegu jeziora, z dala od innych czających się pojazdów safari. Lodge dostarczył nam hojnej ilości napojów i przekąsek, co pozwala nam na spokojne przeżywanie prawdziwej esencji tego obszaru.

Słońce zaczyna zachodzić za wspaniałe wzniesienie Rowu Wschodniego, tworząc fenomenalne wieczorne światło na jeziorze. Chmury burzowe wspinają się coraz wyżej w głęboko niebieskie niebo. W końcu miękka zasłona deszczu na dalekiej krawędzi jeziora uderza o ziemię, podczas gdy błyskawice formują się sporadycznie.

Obserwujemy, jak burza przemieszcza się wzdłuż jeziora z maski naszego samochodu, zimne piwo w dłoni, z poczuciem wolności i spokoju. W oddali słychać i widać zebry, gnu i bawoły.

Ernest Hemingway powiedział kiedyś, że jezioro Manyara jest „najpiękniejszym (jeziorem) w Afryce” i muszę się zgodzić. Jezioro Manyara nauczyło mnie być cierpliwym i pokazało mi, że parki narodowe to nie tylko obserwacja zwierząt. To miejsce, w którym należy poświęcić czas na docenienie jego niezwykle pięknych i różnorodnych krajobrazów, które uformowały się w tej małej, ale wyjątkowej kieszeni Tanzanii. Zwierzęta są jedynie ozdobą, a z nimi lub bez nich zamierzam wrócić tutaj ponownie.